Zdjęcia aury
   
Aura Video Station
HAGAL

SYSTEM   AVS   DO   SPRZEDANIA

AURA

555 Aura
Według mistyki chrześcijańskiej: aureola świętości,
w okultyzmie: emanacja ciała eterycznego,
w filozofii Wschodu: manifestacja sił witalnych.
w ostatnich czasach : zmienne pole biologiczne, składające się między innymi z sił elektromagnetycznych, magnetycznych i elektrycznych i "biograwitacyjnych" człowieka.
Aura dostarcza informacji na temat stanu całej struktury bioenergetycznej człowieka, a więc stanu zdrowia, zasobów energii, stanu psychicznego i emocjonalnego. W strukturze aury można wyróżnić trzy podstawowe powłoki :
1. Aura eteryczna to jasna lub ciemna obwódka wokół ciała. Ma grubość 1-3 cm.
   Jest odzwierciedleniem żywotności, witalności organizmu.
2. Aura astralna jest jasna, zwykle symetryczna i w dość równej odległości od ciała
   (5-20 cm; u niektórych 5-1500 cm). Jest przejawem życia emocjonalnego i uczuć.
3.Aura mentalna jest jasna, dość mglista, bez wyraźnego konturu zewnętrznego. Spostrzegana w    odległości od ok. 10 do 1000 cm od ciała (u niektórych nawet do ok. 4000cm). Jest przejawem    aktywności myślowej i elementów życia duchowego.
Warstwy te mogą się nawzajem przenikać tworząc unikalną i skomplikowaną strukturę.
Charakterystyka aury zależy od pracy czakramów - głównych ośrodków przetwarzania energii witalnej (według filozofii Wschodu), utożsamianych w medycynie zachodniej z głównymi gruczołami dokrewnymi i splotami nerwowymi.
do początku

Kolory aury

Czarny - grube czarne chmury w aurze ciała astralnego oznaczają obecność nienawiści, złości, zawiści. Kiedy jakąś osobę opanuje pasja gniewu, widzi się wówczas, jak te okropne myślokształty nienawiści opasają aurę człowieka i zabarwiają ja ciemnym, trującym dymem.

Czerwony – ciemnoczerwone błyski na czarnym tle wskazują złość, a zależnie od tego na ile tej złości towarzyszy egoizm, będzie tu mniej lub więcej zabarwienia brązowego. To, co nazywamy „szlachetnym oburzeniem”, kiedy występujemy w obronie kogoś pokrzywdzonego, przejawi się w postaci szkarłatnych błysków na czarnym tle. Posępna blado-żółtawa czerwień, kolor wprawdzie wyrazisty, ale trudny do określenia, wskazuje na lubieżność i zmysłowość.

Brąz – tępy, brązowo-czerwony, prawie rdzawy oznacza skąpstwo i chciwość, a ujawnia się ten kolor w postaci równoległych kręgów, które opasują całe ciało astralne. Ciemny szarobrązowy kolor oznacza egoizm i na nieszczęście jest on jednym z najbardziej popularnych kolorów w ciele astralnym. Zielonkawobrązowy, miejscami rozjaśniony błyskami czerwieni lub szkarłatu oznacza zazdrość i w przypadku zwykłego człowieka jego obecność w aurze jest bardzo znaczna, kiedy jest , jak to się mówi – zakochany.

Szary - ciemny ołowiowo-szary kolor wyraża głęboka depresję i tam, gdzie się pojawia, jest niewypowiedziane przygnębienie i smutek. Ten kolor również pojawia się w charakterystycznych , równoległych liniach w przypadku omawianego już wcześniej i chciwości i skąpstwa, i w obu przypadkach odnosi się wrażenie, że ich nieszczęśliwe ofiary są uwięzione w astralnych klatkach.

Szaro-siny – ten kolor aury jest najbardziej szkaradną odmiana i zapowiada strach.

Szkarłat – kolor ten jest manifestacją miłości i często najpiękniejsza ozdobą ciała astralnego przeciętnego człowieka. Naturalnie , występuje w ogromnej różnorodności, zależnie od rodzaju , czy przedmiotu miłości. Może być jasny, ciemny lub mocno zabarwiony odcieniem brunatnego egoizmu, w przypadku kiedy tzw. miłość oczekuje czegoś w zamian i człowiek kalkuluje jak wiele można spodziewać się po tej inwestycji. W przypadku osoby, która wcale nie myśli o sobie, ani o tym , co z tego zyska, a tylko wiele może z siebie dać i w całości jest gotowa poświęcić się ochronie kochanej istoty – wtedy jej aura wyrazi się w pięknym różowym kolorze, a kiedy na dodatek ten kolor jest wyjątkowo błyszczący i jeszcze lekko zabarwiony liliowym, wskazuje wówczas duchowa miłość do ludzkości. Stany pośrednie są niezliczone, gdyż aurę można zabarwic na kolor dumy, zazdrości i innych uczuć.

Oranż – kolor ten wyróżnia się zawsze w aurze w przypadku dumy czy wielkich ambicji i ma bardzo wiele odmian zależnie od źródła ich pochodzenia, towarzyszy tez często rozdrażnieniu czy zagniewaniu.

Żółty – jest to bardzo dobry kolor , zawsze związany z obecnością intelektu. Ma wiele odcieni i bierze udział w kompozycji z innymi kolorami. Ogólnie rzecz biorąc mamy do czynienia z ciemniejszym lub jaśniejszym żółtym, jeżeli intelekt jest nakierowany na sprawy przyziemne, ale jeśli osoba zaangażowana jest w myśli i działaniu dla dobra powszechnego, wówczas ten kolor staje się błyszczący i złoty.

Zielony – nie ma koloru, który miałby więcej znaczeń niż kolor zielony. Aby można go poprawnie zinterpretować, potrzeba głębszych studiów. Wiele jego odmian oznacza łatwość w przystosowaniu się do różnych sytuacji, ale tez skłonność do zła i podstępu, a czasem , o dziwo, dobro i sympatię .

Szarozielony - o osobliwym odcieniu oznacza oszustwo albo chytrość i przeważa w astralnych ciałach ludzi prymitywnych. Nie znaczy to, ze kolor ten rzadko spotykany jest u ludzi cywilizowanych, którzy wyższy stopień ewolucji maja już za sobą. W miarę rozwoju człowieka zmienia się barwa na świecącą szarozieloną, co oznacza pomysłowość, obrotność, ale już bez skłonności do zła. Może wskazywać na potencjalne możliwości człowieka będącego na drodze rozwoju. Czasem udaje się widzieć ten kolor taki, jaki spotyka się przy zachodzie słońca, jasny świetlisty, niebieskozielony. W tym przypadku przedstawia bardzo wdzięczne przymioty – sympatię, współczucie z możliwością głębokiego zrozumienia i wyrozumiałość. Jasnozielony jabłkowy zawsze towarzyszy silnej witalności.

Niebieski – ciemny, czysty, niebieski kolor oznajmia o uczuciach religijnych, ale i on ma swoje odcienie zależnie od tego, czy prezentuje czyste, pobożne uczucia, czy tylko paradne uczucia świętoszka, czy umotywowane są one szlachetnością , czy samolubstwem. Kolor ten podlega zatem domieszkom wszystkich poprzednich kolorów i jego barwa może zmienić się od indygo i soczystego głębokiego fioletu do zabrudzonego szaroniebieskiego, który odpowiada czasem ceremoniom bałwochwalczym. Zauważalne jest również pomieszanie zabarwienia miłości, obawy lub pychy z kolorem przedstawiającym uczucia religijne.

Jasnoniebieski kolor oznacza oddanie się szlachetnym, religijnym, duchowym ideałom i stopniowo rozwija się do świecącego liliowoniebieskiego, który jest typowy dla wysoko uduchowionych istot, a towarzyszące mu złote gwiazdy oznaczają wzniosłe aspiracje duchowe .

Nagłe przejawy emocji

Miłość

Niektóre z gwałtownych emocji są powodem zadziwiających rezultatów w ciele astralnym, warto wiec bliżej się z nimi zapoznać . Weźmy dla przykładu zaskakująca zmianę ciała astralnego wywołana przez gwałtowny wylew mocnego, czystego uczucia do kochanej osoby. Niech to będzie chwila, kiedy matka z uczuciem gorącej miłości porywa dziecko na ręce i pokrywa je pocałunkami. W tym momencie w ciele astralnym następuje gwałtowne poruszenie i właściwe barwy staja się niewyraźne. Dla tego i wielu podobnych przypadków w czasie przeżywania takich emocji ciało astralne przeciętnego człowieka staje się tylko mało widocznym tłem. Tak wiec można rozróżnić cztery charakterystyczne elementy
   1. Mocno wybijające się koła, czy tez spirale w żywym kolorze, błyskają wewnątrz siebie
       intensywnym światłem. Każde z nich w rzeczywistości jest myślokształtem silnego uczucia,
       wytworzonym w ciele astralnym i skierowanym w stronę obiektu obdarzonego tym uczuciem.
       Można również zauważyć , że pewne zmodyfikowane kształty tych wprawionych w gwałtowny
       ruch spiralny stają się projekcją czegoś, co przypomina głowę komety, która wygląda
       naprawdę ślicznie.
   2. Całe ciało astralne jest poprzecinane pulsującymi, czerwonymi liniami, które jeszcze
       trudniej przedstawić, opisać niż myślokształty z powodu ich nieustannego, gwałtownego ruchu.
   3. Powierzchnie ciała astralnego pokrywa pewnego rodzaju różowa błona, co wywołuje efekt,
       jaki powstaje przy patrzeniu przez kolorowe okulary.
   4. Pewna odmiana czerwieni wypełnia swymi błyskami całe ciało astralne, zmieniając tym do
       pewnego stopnia inne kolory, przelatując to tu, to tam, jak rozwadniające barwę wirujące
       chmurki.
Tę wspaniałą astralna demonstrację możemy oglądać przez parę sekund, po czym ciało astralne powraca do normalnego dla siebie stanu. Każdorazowe wyzwolenie silnego uczucia powoduje dodanie nieco czerwieni do górnej części owalu, co sprawia, że następnym razem ciało astralne łatwiej ogarnia fala tych samych emocji. Takie powtarzanie daje efekt kumulowania i trzeba dodać jeszcze , że osoba, która ożywia wibracje miłości i radości, wywiera bardzo korzystny wpływ na innych ludzi.

Wielu ludzi dobrego serca zapewne ucieszy, że osoba która komuś dobrze życzy i kieruje swa myślą ciepłe, serdeczne uczucia, tym samym daje cos z siebie, pewna część swego astralnego ciała przesyła do ukochanej osoby. Przesłane mocne wibracje są absorbowane przez odbiorcę i musza zostać przez niego odtworzone, musza się wzajemnie zharmonizować. W ten sposób miłość rodzi miłość, dlatego tez osoba, która jest kochana, staje się zdecydowanie lepsza.

Pobożność

Ciało astralne w chwilach uniesienia duchowego wygląda niemal identycznie, jak w porywie miłości, z tym, że tam gdzie występował kolor czerwony, pojawia się teraz kolor niebieski. Taki moment może nastąpić, kiedy w czasie modlitewnej kontemplacji nawiedzi zakonnice nagły przypływ pobożności. Również w tym przypadku pojawiają się wszystkie cztery formy manifestacji uczuć – wirujące, błyskające zwoje, gwałtownie wirujące poziome linie, zewnętrzną błona i zmieniające kolor chmurki, a co więcej – ich znaczenie jest dokładnie takie same, z tym że wcześniejsze uczucia zastępują teraz uczucia religijne.

Taki poryw uczucia pobożności zdarza się naprawdę bardzo rzadko, znacznie powszechniejszy jest wybuch uczuć miłosnych. U osób, które składają akt uwielbienia przed ołtarzem, przypływ tych uczuć jest zwykle mniej konkretny, często poziome linie są mniej wyraźne i mniej regularne, a w miejscu wirujących zwojów pojawiają się nieregularne niebieskie chmurki.

W zdecydowanej większości przypadków pobożne uczucia są luźne, nieokreślone i nieuchwytne, a przedstawiony na rysunku przykład należy do niezwykle rzadkich.

Jeżeli jednak następuje już akt pobożnego uniesienia, to zwój, ta energia , która wydostaje się z ciała astralnego, przybiera formę wspaniałej, szybującej dzidy.

Wybuch gniewu

Najbardziej uderzającym widokiem jest wybuch gniewu, swoim obrazem ostrzegający przed poddaniem się tej pasji.

Tak, jak poprzednio, pozostające w tle normalne ciało astralne zostaje czasowo zakryte, tym razem jednak na nieszczęście przez poryw wściekłego gniewu. To gwałtowne uczucie również przejawia się w postaci zwojów, lecz już nie jako radośnie pulsujące ciepłe kolory, ale czarne sztormowe wiry, rozjaśniane posępnymi bladożółtymi błyskami. Nieco jaśniejsze, ale również ciemne chmury rozmazuja całe cialo astralne, podczas gdy ogniste strzały niekontrolowanego gniewu wystrzeliwuja miedzy nimi , jak błyskawice.

W sumie przedstawia to niesamowity i zarazem straszny spektakl, i im lepiej potrafimy go dostrzec, tym okropniej się on przedstawia. Nawet jeżeli osoba nie używa w tym czasie siły fizycznej, to owe okropne błyskawice ranią astralne ciało drugiego człowieka jak sztylety i zostaje nimi tak samo ugodzony, jak na planie fizycznym, chociaż nie jest to dla nas widoczne.

Dla wielu będzie to na pewno zdumiewające, ze człowiek który jest tak groźny i niebezpieczny dla innych, jednocześnie w tym samym momencie staje się całkowicie bezbronny. W czasie wybuchu gniewu, który go opanował, elemental żądzy całkowicie nad nim góruje i materialny człowiek całkowicie traci panowanie nad swoimi ciałami. W tych okolicznościach, jakaś inna istota o podobnych wibracjach ( bardzo złych), ale dominująca nad nim, może przerwać osłonę ciała astralnego i wedrzeć się do środka. Innymi słowy, w czasie wyżywania się we wściekłości, jakaś inna dusza, np. zmarłego człowieka lub złego sztucznego elementalu, którego wibracje są akurat zsynchronizowane, może wedrzeć się do ciała astralnego i opanować nieszczęśnika. Jak z tego wynika, jest on niebezpieczny nie tylko dla otoczenia, ale również dla siebie.

Wybuch złości, jeżeli nawet przemija , to każdorazowo pozostawia po sobie wiele śladów W ciele astralnym każdego człowieka jest zawsze pewna ilość szkarłatu, która oznacza skłonność do gniewu czy irytacji i każdy wybuch złości powiększa nieco pasmo tego koloru i uwydatnia owe złe skłonności, które po każdym takim zdarzeniu łatwiej opanowują ciało astralne , niż poprzednio.

Trzeba tez pamiętać, że każdy przejaw niskich emocji za każdym razem rejestrowany jest przez naturę i chociaż te niepożądane pragnienia przestana po pewnym czasie istnieć, zależnie od włożonej w nie energii, lecz żywa fotografia każdego momentu życia pozostaje, a ich suma z absolutna dokładnością wytworzy odpowiednią dla każdego karmę .

Strach

Efekt strachu wywołanego w ciele astralnym jest wstrząsający. Gwałtowny szok odbija się natychmiast na powierzchni całego ciała astralnego, pokrywając go dziwną rozdygotaną szarą mgłĄ i tej samej barwy poziomymi liniami, które tak gwałtownie drgają, ze trudno je uchwycić. W rezultacie oglądamy straszydło trudne do opisania. Następuje zanik blasku ciała, pojawia się w zamian galaretowate drżenie.

Efekt śmiertelnego strach zwykle szybko przemija. Gorzej jest ze zjawiskiem ciągłego strachu, czy skrajnej nerwowości, które przejawiają się w nieco zmodyfikowanej formie, lecz zarówno szara barwa, jak i charakterystyczne drżenie są zawsze nieomylnym symptomem obecności strachu.


Człowiek drażliwy

Wygląd człowieka drażliwego jest bardzo charakterystyczny. Na całej szerokości ciała astralnego przebiega szerokie pasmo szkarłatu. Ale tym , co szczególnie wyróżnia tego człowieka od innych ludzi jest obecność wielkiej ilości małych płatków szkarłatu na całym jego ciele. Powstają one na skutek jego nerwowości i zniecierpliwienia przy najdrobniejszych nawet kłopotach, które każdego dnia są jego stałym udziałem.

Za każdym razem, jeżeli nie jest tak , jakby on sobie życzył – kiedy kawa jest chłodna, kiedy uciekł tramwaj, lub dziecko rozrzuciło jego ołówki – ten niezrównoważony człowiek daje upust swojej nerwowości czy złości, a drobne szkarłatne błyski wskazują na jego niekontrolowane emocje. W niektórych przypadkach ci mali zawiadowcy „przelatują” do „odpowiedzialnego” za to zdarzenie, w większości jednak przypadków krążą jednak wewnątrz astralnego ciała. Po pewnym czasie znikają , ale na ich miejsce wkrótce pojawiają się nowi, bo taki łatwo irytujący się człowiek zawsze znajdzie powód do narzekania.

Skąpiec

Uderzające wrażenie sprawia wygląd ciała astralnego skąpego człowieka. Na szczęście, nie jest on zbyt częsty. Patrząc na takie ciało astralne zauważymy, że jego tło różni się w pewnym stopniu od tła normalnego ciała astralnego, gdyż nie ma w nim w ogóle pobożności i dużo mniej niż to normalnie obserwujemy uczucia miłości. Bardzo natomiast zaktywizowały się oznaki chciwości, egoizmu, oszustwa, chytrości i niewiele pozostało ze zmysłowości. . Najbardziej charakterystyczne dla tego ciała są poziome , równoległe bariery, które sprawiają wrażenie, że człowiek ten jest w klatce. Są ciemnobrązowe w kolorze podpalanej sjeny, wyraźnie odcięte od góry i rozmazujące się ku dołowi. Omówiony przykład przedstawia wyjątkowego skąpca i tak skrajny przypadek nie jest oczywiście powszechny. Większość ludzi wydaje się mieć pewne elementy skąpstwa swej naturze, a wskazują na to zintensyfikowane kolory chciwości , skąpstwa oraz jedna lub dwie bariery w wyższej części ciała – toteż tylko niewielu można spotkać tak szczelnie zamkniętych. Oczywiste jest, ze człowiek taki odciął się od świata, a kierowane z zewnątrz wibracje w ogóle na niego nie oddziaływają. Prawdopodobnie w ten sposób uciekł od normalnych pokus tego świata, lecz jednocześnie stal się zupełnie niewrażliwy na sympatie i miłość swoich bliźnich i obce są mu wyższe religijne uczucia. Te więzienne bariery uniemożliwiają przedostanie się wibracji zarówno z zewnątrz, jak i od wewnątrz, toteż nie może on we właściwy sposób wyrazić ani swych uczuć miłosnych, ani tez pobożności. Jest całkowicie owładnięty samolubstwem i nie zamierza czynić dobra czy tez komuś w czymś pomóc, a takim stanie nie uczyni na drodze swego rozwoju żadnego postępu. Nałóg skąpstwa całkowicie go opanował oraz zupełnie zatrzyma jego postęp, a przy tak rozległym zniewoleniu trudno mu będzie się zeń wydostać.

Głęboka depresja

Ciało człowieka opanowanego przez głęboka depresję jest bardzo podobne do omówionego poprzednio. Tym razem jednak, zamiast brązowych linii są ciemnoszare, a całość sprawia dla obserwatora bardzo posępne, przygnębiające wrażenie. Nie wydaje się aby w tym przypadku któraś z podstawowych cech ciała astralnego była nieobecna, w tle zauważamy jak zwykle normalne kolory, lecz wszystkie pokryte są ciemnymi , rozmazanymi liniami. Taki nieszczęśnik będący w stanie głębokiej depresji podobnie tak jak omawiany wcześniej skąpiec, całkowicie odizolował się od reszty świata. Oczywiście, pomiędzy takim stanem, a normalnym zdrowym ciałem astralnymjest jeszcze wiele stanów pośrednich. Zwykle człowiek otoczony jest przez kilka barierznamionujacycgh stan depresji i to zdecydowanie bardziej przejrzystych, jaśniejszych, bez towarzyszących im ciężkich chmur.

Pomimo wszystko spotykamy jednak zbyt wielu ludzi poddających się tym uczuciom i dopuszczających do tego, że zasłona beznadziei zamyka się tak dokładnie wokół nich, iż cały świat widzą wyłącznie w czarnych kolorach. Nie zdają sobie przy tym sprawy, że postępując tak nie tylko poważnie opóźniają swoja ewolucję i tracą rozliczne ku temu okazje, ale także powodują cierpienia i przynoszą szkodę swoim bliskim.

Nie ma stanu bardziej zaraźliwego niż uczucie depresji, jej wibracje przenikają we wszystkich kierunkach i śmiertelnie porażają wszystko, co jest w jej zasięgu. Taki człowiek, który sieje zwątpienie i przygnębienie jest równie niebezpieczny dla żywych , jak dla umarłych. W tych ciężkich nerwowych dniach większości ludziom bardzo trudno jest oprzeć się zarazkom pogrzebowego nastroju.

Jedynym człowiekiem, który może oprzeć się takiemu nastrojowi jest ten, którego życiowa filozofia oparta jest na zdrowym rozsądku.

Na szczęście dobre radiacje mogą być równie skutecznie rozsiewane jak złe, i człowiek, który jest na tyle mądry, żeby czuć się szczęśliwym, staje się jednocześnie źródłem szczęścia dla innych, prawdziwym słońcem rzucającym wokół siebie światło i radość – staje się przy tym pomocny Bogu, od którego pochodzi wszelka radość. W ten sposób każdy z nas może mieć swój udział w rozpraszaniu ponurych barier depresji i kierować dusze ku światłu uświęconej miłości.

Człowiek pobożny

Cechy charakterystyczne jego osobowości przejawiają się w kolorach jego aury. Widzimy wiec niewielka smużkę fioletu, która wiąże się ze stałym kierowaniem uwagi ku wyższym celom. Dominującym kolorem na owej drodze rozwoju jest niebieski, wskazuje na mocne religijne uczucia. Jeśli tylko niewielka część tej barwy jest czysta i jasna, czyli z kategorii bezinteresownego oddania, a większość jest ciemna i mdła, wskazuje to na domieszkę egoistycznych pragnień. Jeśli jest przy tym niewielka ilość żółci, świadczy to o tym, że człowiek ten w swoim postępowaniu nie kieruje się inteligencja, co może doprowadzić do jego degradacji jako „świętoszka”. Ciekawe, że bardzo często uczucia dużej wrażliwości, a nawet zmysłowości towarzyszą oznakom pobożności. Wydaje się , że jest jakiś ukryty związek pomiędzy tymi dwiema cechami człowieka, albo po prostu daje się on im prowadzić, zamiast je kontrolować i panować nad nimi. Jeszcze inna znamienna cecha tego ciała jest fakt, ze barwy nie są od siebie wyraźnie oddzielone, a rozmazane kolory wzajemnie się przenikają, przez co nie można znaleźć wyraźnych oddzielających linii.

W omawianym przypadku mamy do czynienia z jednym z aspektów przeciętnego człowieka. Nie jest to z pewnością człowiek intelektualnie rozwinięty, którego pobożność rozbudziło pełne zrozumienie i który kieruje się zdrowym rozsądkiem.

Typ naukowca

Ciało astralne tego typu charakteryzuje się niskiej wartości miłością i zaradnością, które niewątpliwie zostały przyćmione intelektem, jeżeli człowiek ten nie rozwinął się jeszcze na tyle, aby posiadać te cechy w wyższej formie. Widać w nim znaczna przewagę chytrości, egoizmu, a także skłonności do zazdrości. Obraz całości zdominowany jest przez dużą ilość złotożółtego koloru, który wskazuje na rozwinięta inteligencje ukierunkowana głównie na zdobywanie wiedzy. Jeśli wielkie jasne pasmo oranżu, pojawia się w środku owalu, wskazuje to na obecność dużej ilości ambicji i dumy z posiadanie wiedzy, a pojawiający się wraz z nim ciemnożółty kolor informuje, że intelekt ten ukierunkowany jest na realizowanie egoistycznych celów.

Trzeba tu zaznaczyć, że ustawicznie skoncentrowany umysł naukowca ma znaczny wpływ na kolory ciała astralnego, barwy są bardziej uporządkowane i wyraźniej rozdzielone.
do początku

FOTOGRAFIA KIRLIANOWSKA

Wybitny polski uczony Jakub Jodko Narkiewicz już w końcu XIX wieku stworzył podstawy elektrofotografii nazwanej później kirlianowską na cześć rosyjskiego uczonego, który udoskanalił i rozpowszechnił metodę. FOTOGRAFIA KIRLIANOWSKA - (elektrofotografia, kirlianografia) to metoda uzyskiwania oraz rejestrowania zjawisk świetlnych w obszarze naturalnej i wymuszonej emisji bioplazmy. Elektrofotografia polega na wytworzeniu zmiennego pola elektrycznego o wysokim napięciu. W obszarze wyładowania umieszcza się światłoczułą błonę fotograficzną rejestrującą powstałe zjawiska świetlne. Fotografia kirlianowska to naukowa metoda rejestracji wyładowań elektrycznych przy użyciu materiałów fotograficznych. Nazwa pochodzi od nazwiska małżeństwa Siemiona i Walentyny Kirlianow, badaczy i popularyzatorów tego rodzaju fotografii. Samo zjawisko fizyczne pozwalające na uzyskanie takich obrazów jest potwierdzone naukowo. Radzieccy badacze podają doniesienia o obserwacji zjawiska, któremu nadali nazwę "efekt fantomowego liścia". Polega ono na tym, że na kirlianowskiej fotografii liścia, wykonanej po uprzednim ucięciu jego części, ukazany jest zarys całego liścia w stanie nie naruszonym. Aura wokół zniszczonej części jest tylko odrobinę słabsza. każdy obiekt poddany zmianom pokazuje swoje poprzednie zarysy energetyczne, np. fałszywe obrazy, zmienione tablice rejestracyjne, usunięte odciski palców, itp. Profesor Włodzimierz Sedlak z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego mówi o "bioplazmie", jako o tym, co w rzeczywistości jest fotografowane. W latach 2005-2006 fizyk z Petersburga, profesor Konstantin Korotkow opracował także technikę umożliwiającą fotografowanie duszy podczas opuszczania przez nią ciała w momencie śmierci. Przeprowadzone przez niego doświadczenia pozwoliły stwierdzić, że tzw. obraz kirlianowski, czyli aura człowieka, pozostaje niezmieniona przez wiele godzin po zgonie, przy czym przebieg zmian zachodzących w energetycznej otoczce zależy w dużym stopniu od rodzaju doznanej śmierci. Okazało się np., że w przypadku samobójców i ofiar morderstw amplituda rejestrowanych przez aparaturę drgań jest znacznie większa i znika dopiero po upływie czterech dni. Przy okazji znaleziono dowody, że zakodowana w aurze informacja o stanie konkretnych organów w naszym ciele ma swój początek w ludzkiej świadomości.
do początku